Proroctwa

Awatar użytkownika
dagmar5
Stały Bywalec
Posty: 332
Data: 21 sty 2015, 18:40

Proroctwa

Postautor: dagmar5 » 12 paź 2017, 23:08

Czym jest proroctwo?


Proroctwo można zdefiniować jako objawioną przyszłość, zapowiedź wydarzeń mających dopiero nastąpić. Prawdziwe proroctwo to natchnione orędzie, pisemne lub ustne, wyjawiające wolę Boga i Jego zamierzenie.

Po wejściu do Ziemi Obiecanej Jozue przypomniał Izraelitom: „Nie zawiodło ani jedno słowo ze wszystkich dobrych słów, które do was wyrzekł Jehowa, wasz Bóg” (Jozuego [Jehoszua, Cyl] 23:14)


Czy proroctwa biblijne zawierają konkretne szczegóły?


Jedynie Bóg Wszechmocny potrafi przewidzieć przyszłość ze wszystkimi szczegółami (Amosa 3:7). Na przykład od najdawniejszych czasów zapowiadał pojawienie się Mesjasza, czyli Chrystusa. Miał on być potomkiem bogobojnego człowieka imieniem Abraham. Miał zostać władcą, który zapewni posłusznym ludziom błogosławieństwa — życie wieczne oraz uwolnienie od niedoskonałości i chorób (Rodzaju 22:18; Izajasza 53:4, 5). Zgodnie z proroctwem miał się urodzić w Betlejem. Przeczytaj Micheasza 5:2.

Obiecanym Mesjaszem okazał się Jezus. Ponad 700 lat wcześniej Biblia mówiła, że narodzi się on z dziewicy, będzie pogardzany przez ludzi, odda życie za grzechy wielu i zostanie pochowany wśród bogaczy (Izajasza 7:14; 53:3, 9, 12). Z kolei przeszło 500 lat wcześniej w Biblii zapisano, że Mesjasz wjedzie do Jerozolimy na ośle i że zostanie zdradzony za 30 srebrników. Każdy z tych szczegółów się spełnił. Przeczytaj Zachariasza 9:9; 11:12.

Czy proroctwa biblijne podają daty?


Ponad pięć stuleci naprzód Biblia wskazała dokładny rok pojawienia się Mesjasza. Czas został podany w symbolicznych „tygodniach”, w których każdy dzień oznaczał jeden rok. Do pojawienia się Mesjasza miało upłynąć 69 takich tygodni (7 plus 62), a więc 483 lata. Odkąd należało liczyć ten okres? Według Biblii zaczął się on wtedy, gdy sługa Boży Nehemiasz przybył do Jerozolimy i przystąpił do odbudowy miasta. Na podstawie perskich źródeł historycznych można ustalić, że było to w roku 455 p.n.e. (Nehemiasza 2:1-5). I rzeczywiście — dokładnie 483 lata później, w roku 29 n.e., Jezus został ochrzczony i tym samym stał się Mesjaszem. Przeczytaj Daniela 9:25.


Czy dzisiaj spełniają się jakieś proroctwa biblijne?


Jezus przepowiedział na nasze czasy wydarzenia ogromnej wagi. Oświadczył, że będzie głoszona dobra nowina o Królestwie Bożym, które położy kres obecnemu niegodziwemu systemowi rzeczy i przyniesie wytchnienie wszystkim kochającym Boga. Przeczytaj Mateusza 24:14, 21, 22.

Proroctwa biblijne szczegółowo opisywały dni ostatnie dzisiejszego systemu. Choć w erze wielkiego postępu można by się spodziewać czegoś innego, Biblia zapowiadała, że ludzie będą rujnować naszą planetę i że nasilą się cierpienia z powodu wojen, niedoborów żywności, trzęsień ziemi czy chorób (Łukasza 21:11; Objawienie 11:18). Miał także nastąpić upadek moralny. I właśnie w tych krytycznych czasach naśladowcy Jezusa mieli rozgłaszać dobrą nowinę o Królestwie wśród wszystkich narodów. Przeczytaj Mateusza 24:3, 7, 8 i 2 Tymoteusza 3:1-5.


Jak dokładne są Boże zapowiedzi?


Warto rozważyć, na ile trafne okazały się starożytne proroctwa wypowiedziane przez Boga. Dlaczego? Gdybyś poznał synoptyka, który potrafiłby dokładnie prognozować pogodę na każdy dzień w dłuższej perspektywie, byłbyś pod wrażeniem jego umiejętności. Zapewne zwracałbyś uwagę na jego kolejne prognozy. Podobnie gdy się dowiesz, że Bóg bardzo precyzyjnie zapowiedział pewne wydarzenia, niewątpliwie zainteresuje cię to, co ma do powiedzenia o twojej przyszłości.

W Słowie Bożym zapowiedziano sto lat naprzód, że Babilon stanie się mocarstwem światowym, wyjaśniono też, jak jego potęga zostanie w końcu złamana, oraz oznajmiono, że jego stolica legnie w gruzach i już nigdy nie będzie zamieszkana (Izaj. 13:17-22). Blisko dwieście lat przed narodzeniem się Cyrusa podano w Biblii jego imię oraz przepowiedziano, jaką rolę odegra w sprawach międzynarodowych (Izaj. 44:28; 45:1, 2). Zanim Medo-Persja stała się potęgą światową, przepowiedziano pojawienie się tego imperium, jego dwuczłonowość oraz upadek. Ponad dwa stulecia naprzód zostało zapowiedziane powstanie greckiej potęgi światowej pod panowaniem jej pierwszego króla, a także późniejszy rozpad imperium na cztery części (Dan. 8:1-8, 20-22).

W Biblii szczegółowo przepowiedziano dzisiejsze stosunki światowe oraz wskazano, że za sprawą Boga wszystkie rządy ludzkie dobiegną kresu, a Królestwo Boga pod władzą Jego Syna, Jezusa Chrystusa, zapanuje nad całą ludzkością (Dan. 2:44; 7:13, 14).


Nie wynikają z osobistej interpretacji


Skąd zatem pochodzą wiarygodne proroctwa i kto naprawdę potrafi je objaśniać? Apostoł Piotr napisał: „Żadne proroctwo Pisma nie wypływa z jakiejś osobistej interpretacji” (2 Piotra 1:20). Użyte tu greckie słowo oddane jako „interpretacja” oznacza „wyjaśnienie, ujawnienie” i kryje w sobie myśl o „rozwiązaniu czegoś, co wcześniej zostało związane”. W pewnym przekładzie przetłumaczono je nawet na „rozsupłanie”.

Wyobraź sobie zręcznego marynarza, który wiąże linę w skomplikowany węzeł. Laik widzi poszczególne odcinki liny tworzące splot, ale nie jest pewien, jak go rozsupłać. Podobnie ludzie potrafią śledzić bieżący rozwój wydarzeń, ale nie są pewni, jaki przybiorą one obrót.

W starożytności natchnieni prorocy, tacy jak Daniel, nie opierali swych przepowiedni na analizie współczesnych im wydarzeń ani nie próbowali sterować biegiem spraw. Gdyby tak robili, ich proroctwa byłyby jedynie wytworem wyobraźni albo zwykłą manipulacją. Byłyby to ludzkie, niedoskonałe przewidywania. Piotr oznajmił: „Proroctwo nigdy nie zostało przyniesione z woli człowieka, lecz ludzie mówili od Boga, uniesieni duchem świętym” (2 Piotra 1:21).

Ze względu na działalność fałszywych proroków Jan radził nie wierzyć każdej „natchnionej wypowiedzi”, co z definicji odnosi się do proroctw. Zachęcił natomiast chrześcijan, żeby ‛sprawdzali natchnione wypowiedzi, czy pochodzą od Boga’ (1Jn 4:1).


‛Wykładnie należą do Boga’


Jakieś 3700 lat temu dwóch mężczyzn odbywało karę w egipskim więzieniu. Każdemu z nich przyśniło się coś intrygującego. Ponieważ nie mogli spytać mędrców, zaniepokojeni, zwrócili się do współwięźnia imieniem Józef: „Śnił się nam sen, a nie ma nikogo, kto by go wyłożył”. Ten wierny sługa Boży zachęcił ich, by opowiedzieli mu swoje sny. Oświadczył przy tym: „Czyż wykładnie nie należą do Boga?” (Rodzaju 40:8). Tylko Jehowa Bóg, który niejako związuje proroctwa, jest w stanie je „rozwiązać”, czyli wyjaśnić ich znaczenie — tak jak doświadczony marynarz potrafi rozplątywać skomplikowane węzły. To od Boga musimy oczekiwać rozwikłania proroczych zagadek. Józef słusznie przypisał tę umiejętność właśnie Jemu.

Przyjrzyjmy się bliżej, co to znaczy, że ‛wykładnie należą do Boga’. Otóż objaśnia On proroctwa na różne sposoby. W Jego Słowie obok proroczych zapowiedzi znajdujemy też zapisy ich spełnienia. Dzięki temu możemy te proroctwa w miarę łatwo „rozwikłać” — podobnie jak łatwiej jest rozwiązać węzły pod okiem marynarza, który chętnie udziela wskazówek (Rodzaju 18:14; 21:2).

W wypadku innych proroctw należy zbadać kontekst. Prorok Daniel ujrzał w wizji, jak „baran mający dwa rogi” został powalony przez „włochatego kozła”, który miał „okazały róg między oczami”. Kontekst podaje, że baran wyobrażał „królów Medii i Persji”, a kozioł — „króla Grecji” (Daniela 8:3-8, 20-22). Przeszło 200 lat później wspomniany „okazały róg”, czyli Aleksander Wielki, rozpoczął podbój Persji. Jak napisał pewien historyk, gdy w czasie kampanii wojennej Aleksander zbliżał się do bram Jerozolimy, pokazano mu właśnie to proroctwo, a on odniósł je do siebie.

W jakim jeszcze sensie ‛wykładnie należą do Boga’?

Józef wytłumaczył zagadkowe sny współwięźniów dzięki pomocy ducha świętego (Rodzaju 41:38). Gdy dzisiejsi słudzy Boży nie są pewni wykładni jakiegoś proroctwa, modlą się do Boga o Jego ducha, a potem pilnie analizują natchniony tym duchem tekst Biblii. Pod kierownictwem Bożym mogą znaleźć wersety, które pozwalają ustalić znaczenie pewnych proroctw. Wyjaśnianie tych proroctw nie jest kwestią nadprzyrodzonych ludzkich zdolności. To Bóg za sprawą swego ducha i swego Słowa umożliwia zrozumienie. Objaśnianie proroczych zapowiedzi musi opierać się na samej Biblii, a nie na ludzkich teoriach (Dzieje 15:12-21).

‛Wykładnie należą do Boga’ również w tym znaczeniu, że to On decyduje, kiedy Jego wierny lud na ziemi ma zrozumieć jakieś prorocze słowa. Może to nastąpić przed ich realizacją, w trakcie jej trwania lub po niej. Skoro Bóg podaje proroctwa, to umożliwia też ich rozwikłanie w odpowiednim czasie — czasie, który sam ustala.

Biblia mówi, że Józef przedstawił dwom współwięźniom wyjaśnienie snów z trzydniowym wyprzedzeniem (Rodzaju 40:13, 19). Gdy później tłumaczył sny potężnemu faraonowi, pod wpływem ducha Bożego zapowiedział bliskie nadejście siedmiu lat urodzaju, co pozwoliło poczynić niezbędne przygotowania (Rodzaju 41:29, 39, 40).

Niektóre proroctwa słudzy Boży pojęli w pełni dopiero po ich spełnieniu. Na przykład wiele wydarzeń z życia Jezusa zostało przepowiedzianych setki lat przed jego urodzeniem, a uczniowie zrozumieli je dopiero po jego zmartwychwstaniu (Psalm 22:18; 34:20; Jana 19:24, 36). Z kolei jak wynika z Księgi Daniela 12:4, pewne proroctwa ‛zapieczętowano aż do czasu końca’, kiedy miała nastać „obfitość prawdziwej wiedzy”. Żyjemy właśnie w tym okresie. (jw.org)
Ostatnio zmieniony 12 paź 2017, 23:12 przez dagmar5, łącznie zmieniany 2 razy.

Wróć do „Sprawy duchowe”



Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość